Kim on jest?

On sterował spokojnie, jakby robił to setki razy. A ja patrzyłam,

jak mijamy bulwary – biegaczy, ludzi z psami, turystów robiących

zdjęcia i machających nam z brzegu. Tamten świat wyglądał znajomo i bezpiecznie. Tutaj, na wodzie, czułam się, jakbyśmy byli w innej rzeczywistości.

I wtedy uderzyła mnie myśl, której nie potrafiłam jeszcze ubrać

w słowa: kim właściwie jest ten Kamil i w co ja się właśnie pakuję?

Łódka płynęła równo, jakby znała drogę lepiej niż ja. Woda

falowała pod dziobem, słońce odbijało się w smugach, a ja czułam,

że miasto powoli zostaje za nami. Most Dębnicki został w tyle.

Zaskoczyło mnie, jak szybko zmienił się krajobraz – jeszcze chwilę

temu gwar bulwarów, ludzie na rowerach, przechodnie przy barierce,

a nagle cisza.